Bransoletka Blue&Bordo

Peridot to zielona odmiana oliwinu – minerału, który powstaje głęboko pod ziemią, dziesiątki kilometrów pod powierzchnią. Na powierzchnię wynosi go lawa podczas wybuchów wulkanów. Oliwin znaleziono nawet w meteorytach i w pyle z komet. Peridot występuje niemal wyłącznie w odcieniach zieleni, od żółtawej po oliwkową, bo żelazo, które nadaje mu kolor, jest częścią samego minerału. Już w starożytności wydobywano go na wyspie na Morzu Czerwonym. Dziś pochodzi m.in. z Pakistanu, Birmy, USA, Chin i Egiptu.

Morganit to różowa odmiana berylu – tego samego minerału, którego odmianami są szmaragd i akwamaryn. Barwę od bladego różu po łososiową i brzoskwiniową zawdzięcza domieszce manganu. Rośnie w pegmatytach, czyli gruboziarnistych skałach powstałych z ostatnich, bogatych w rzadkie pierwiastki porcji stygnącej magmy. Pierwsze okazy opisano na Madagaskarze, a w 1911 roku amerykański gemmolog George F. Kunz nazwał go na cześć bankiera i kolekcjonera J. P. Morgana. Ma twardość 7,5–8 w skali Mohsa, więc dobrze znosi codzienne noszenie. Wydobywa się go m.in. w Brazylii, na Madagaskarze, w Afganistanie, Mozambiku i USA.

Jaspis dalmatyński, mimo nazwy, nie jest jaspisem, tylko skałą powstałą z zastygłej magmy. Jasne tło tworzą głównie skaleń i kwarc, a czarne plamki to kryształki ciemnego minerału, często mylonego z turmalinem. Kremowa barwa w czarne, czasem rdzawe kropki przypomina sierść dalmatyńczyka – stąd nazwa kamienia. Pochodzi z Meksyku, ze stanu Chihuahua.

Karneol to pomarańczowa i czerwona odmiana chalcedonu – kwarcu zbudowanego z mikroskopijnych włókienek. Kolor zawdzięcza drobinom tlenków żelaza, głównie hematytu: im więcej ich w kamieniu, tym głębsza czerwień. Jest przeświecający, więc pod światło wyraźnie się żarzy. Brązowawy chalcedon czerwienieje po podgrzaniu, bo żółte i brązowe związki żelaza zmieniają się wtedy w hematyt – wiedziano o tym już w starożytności, a i dziś wiele karneoli w handlu jest wygrzewanych. Karneolowe paciorki należą do najstarszych ozdób: w dolinie Indusu szlifowano je i zdobiono ponad 4 tys. lat temu, a trafiały aż do Mezopotamii. Starożytni Rzymianie rzeźbili w nim pieczęcie do sygnetów. Nazwa pochodzi najpewniej od łacińskiej nazwy derenia, krzewu o czerwonych owocach. Ma twardość 6,5–7 w skali Mohsa, więc dobrze znosi codzienne noszenie. Pochodzi m.in. z Indii, Brazylii, Urugwaju i Madagaskaru.